Goede Vrijdag

Jürgen Moltmann vindt – volgens mij terecht – dat de Westerse Kerk veel te veel aandacht geeft aan het lijden en het sterven van Jezus. Wanneer het avondmaal gevierd wordt en het brood en de wijn worden gedeeld, dan gaat het heel vaak om het sterven van Jezus voor onze zonden. En hoe belangrijk dit ook is, het verbleekt in de overweldigende overwinning op de dood die we met Pasen kennen. Jezus overwint de Dood.

Eigenlijk is het best wel vreemd dat we het hele jaar het sterven centraal plaatsen, maar dat tegelijk in zo weinig evangelische kerken in Vlaanderen een Goede Vrijdag-viering gehouden wordt. Waarschijnlijk als reactie op de Rooms-Katholieke Kerk heeft het Vlaamse evangelicalisme bijna volledig de rug gekeerd naar alles wat met kerkelijk jaar te maken heeft. Wij denken in termen van een paar grote feesten (Kerst, Pasen en Pinksteren), maar periodes als de vasten en de advent zijn we volledig vergeten. Toch zit er net in die langere periodes een mooie boodschap van verlangen en uitzien naar betere tijden.

De paasweek behoort ook tot die ‘vergeten’ periodes. Wij kennen paasmaandag beter dan Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, enkel omdat we op paasmaandag vrijaf krijgen. Toch zie ik – vooral bij jonge mensen – een terugkeer naar een liturgie die rekening houdt met iets als het kerkelijk jaar. Ik zie er een uitdaging voor de evangelische kerken in om opnieuw open te staan voor een dergelijke liturgie. Die liturgie houdt veel meer rekening met de omvang van Gods heilswerk dan iedere zondag de focus op het lijden en sterven van Jezus te praten. Opnieuw, dit aspect van Gods heilsplan is wezenlijk voor het christelijk geloof, maar het is niet omvattend voor het christelijk geloof. Laten we op zoek gaan naar de verschillende, rijke dimensies van wat we geloven.

2 Comments

zolang we de liturgie niet terug dood maken vind ik dat een goed plan. Zeker als de vrijheid in kiezen waarover we spreken tijdens de dienst blijkbaar zo de mist ingaat.

Het is niet noodzakelijk, maar kan wel goed zijn idd.

Ik vind dit een zeer waardevolle gedachte. Ze wijst in een bepaalde richting en daarom wil ik er volgende gedachte aan vastknopen:

Dat elke week weer het lijden en sterven van Jezus zeer duidelijk op de voorgrond treedt (soms tot in de treure), komt m.i. door een zekere individualisering van de geloofsbelevenis (als onderscheiden van het geloof zelf, dat in de eerste plaats een individuele zaak is). Hierdoor moet telkens weer herhaald worden dat we gered zijn en daarvoor dankbaar zijn. Als je daarentgen een (betrekkelijk) vaststaande liturgie hebt, een kerkelijk jaar, … dan wordt het makkelijker vooruit te zien naar de “verschillende, rijke dimensies van wat we geloven”.

We hebben, anders gezegd, uiterlijke(!)symboliseringsvormen nodig die kunnen vasthouden wat we geloven, want het is te groot om enkel als individu mee om te kunnen gaan. Hebben we zo’n symbolen niet, dan roept ons geweten ons als het ware op een bijna pathologische wijze telkens weer terug naar die overrompelende geloofsovertuiging. De oplossing is om onze dankbaarheid voor Jezus’ redding op bepaalde momenten in zekere zin ‘uit handen te geven’: dan hebben we even ‘genoeg gedaan’ – en kunnen we verder…

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.